Balletje trap, voor de supporters ervan

(Deze column schreef ik in 2004 voor Rabobank Sneek-Zuidwest Friesland, met het oog op het Europees kampioenschap voetbal in Portugal. Is in mijn ogen – met het oog op het WK van nu in Zuid Afrika – nog steeds actueel)

Als er één sport is die nog steeds gigantisch over het paard wordt getild, dan is dat zonder twijfel dat spel met elf tegen elf en een bal: balletje trap. Hele volksstammen gaan deze zomer hun ego weer ophangen aan de resultaten van hun nationale team bij het Europees kampioenschap. Pas als jouw land een prijs wint, kun je trots over straat in het landstenue, anders kun je beter thuis blijven. En als jouw land wint mag je je buitenlandse buurman uitlachen, anders word je zelf misschien uitgelachen.

Belachelijk toch, dat de prestaties van elf andere mensen van invloed zijn op jouw persoonlijke gevoel van eigenwaarde. Een mens mag er sowieso trots op zijn mens te zijn, niemand is toch meer of minder dan een ander? De een kan wat beter voetballen dan de ander, een ander is beter in het oplossen van complexe rekensommen, weer een ander heeft kwaliteiten als directeur van een bedrijf en weer een ander is perfect aan de lopende band.

Over dat type werk wordt nogal eens geringschattend gedaan, maar ik heb als scholier gemerkt dat intelligentie geen garantie is voor hard kunnen werken aan een lopende band om in snel tempo tulpenbollen van modder te ontdoen. Ik ben niet geschikt voor dat werk, maar dat maakt nog niet dat ik mij meer of beter voel dan die mensen omdat ik toevallig als afgestudeerd HBO’er dezelfde boodschappen haal. Ik ben alleen anders, zoals alle mensen gelukkig van elkaar verschillen.

Iemand die aan een lopende band werkt mag dus net zo trots over straat lopen als iemand die in een winkel werkt of iemand die directeur is. Want ieder mens is mens en niemand is meer of minder waard. Daarom is het nog wel fantastisch als Nederland Europees kampioen voetbal zou kunnen worden, dat is best een prestatie voor een klein land als het onze tussen Europese grootmachten als Duitsland, Spanje, Italië, Engeland en Frankrijk. Daar mogen onze 15 miljoen landgenoten dan best trots op zijn.

Maar ook zonder een prijs mag er trots zijn, elk leven heeft waarde. Omdat er meer in het leven is dan voetbal. Zo is er nog altijd honger in de wereld en ongelijkheid. Door waanideeën van zoveel mogelijk winst worden werknemers afgeknepen en raken ze aan een burn-out of simpelweg ongelukkig. Terwijl het veel beter is om precies zoveel geld te verdienen dat je gelukkig kunt leven. Dat je ook nog tijd hebt voor vrouw en kinderen en voor vrijetijdszaken zoals zelf een potje voetbal spelen – of een andere sport doen want er zijn wel honderden andere sporten- of ernaar op televisie kijken. Nog luxere bekleding in de auto lijkt mij niet iets om mij te pletter voor te werken, om maar iets te noemen.

Voetbal mag zeker niet ten koste van andere zaken gaan, het mag niet worden volgehouden tegen alle prijs. Zo kwam het Duitse voetbalweekblad Kicker in januari naar buiten met een onderzoek waaruit blijkt dat het Europese clubvoetbal met een schuld van zeven miljard (!) euro kampt. Wat wil je ook, als een club als Barcelona een speler als Edgar Davids 1,2 miljoen euro (!) betaalt voor het spelen van een half (!) seizoen. Laat een AHOLD-topman zoveel geld verdienen en niemand koopt meer zijn dagelijks eten bij die supermarktketen.

In Nederland zijn de salarissen van de voetballers al naar beneden gegaan: een goede zaak. Friesland gaat daarin weer enigszins voorop, gelukkig zijn er hier mensen die hun verstand gebruiken, want Sportclub Heerenveen heeft sinds januari zelfs psychologen ingehuurd om het leefpatroon van haar voetballers te bestuderen, om te bekijken wat ze van de rest van de wereld weten. Ook dat is weer een goede zaak, zodat ze begrijpen dat ze zich gewoon het leplazarus moeten voetballen voor de centen die zij verdienen. Omdat andere mensen dat ook doen en die mensen betalen met hun seizoenskaart en via de sponsoring van de bedrijven in de business-lounge, de salarissen van de spelers. Als de voetballers dat niet willen moeten ze geen voetballer worden, iedereen heeft een keuze. Waarbij ik ook wil opmerken dat ik niet per definitie een voorstander ben van hard werken. Ik ben wel Calvinistisch opgegroeid, maar dat past niet bij mijn innerlijk gevoel. Ik wil persoonlijk in mijn leven niet alleen gewerkt hebben, maar ook geleefd, hoe moeilijk dat soms ook is.

Maar in elk geval: ik hoop van harte dat Nederland deze zomer in Portugal Europees kampioen wordt, want de spelers hebben de intrinsieke kwaliteiten daarvoor. Net zoals ik hoop dat de volleybalheren olympische kwalificatie afdwingen en dat Pieter-Jan Postma uit Terkaple als zeiler naar de Olympische Spelen weet te gaan. Want als je met hem praat of verhalen over hem leest kom je erachter dat talent alleen niet voldoende is. Uiteindelijk gaat het om de wilskracht en – bij het voetbal om het samenspel, iets voor elkaar over willen hebben – als de winst moet worden binnengehaald. En als dat lukt dan zal ik ook meejuichen en misschien ook wel meedrinken en dronken worden. Maar ik zal alleen de wedstrijd zelf bekijken en hooguit een half uur eerder een voorbespreking op de televisie. Alle maanden en weken die er daarvoor aan zendtijd en krantenpapier aan worden besteed c.q. verspild zijn aan mij niet besteed. Laat ze eerst maar eens gaan voetballen!

Advertenties
Published in: on juni 13, 2010 at 21:16  Geef een reactie  

The URI to TrackBack this entry is: https://johanvogelzang.wordpress.com/2010/06/13/balletje-trap-voor-de-supporters-ervan/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: