Over heldin Bettine Vriesekoop

Na jaren eindelijk weer eens in een openbare bibliotheek rondgestruind te hebben kwam ik ineens de biografie van heldin Bettine Vriesekoop tegen. Al in 2003 geschreven, door Alje Kamphuis, en ik zie het nu pas. Foei! Omdat ik zelf de tafeltennissport ook beoefen… Dus meteen op de stapel te lenen boeken gelegd, meegenomen en vandaag in één keer uitgelezen. Conclusie: interessant! Maar….

Uiteraard is er geen boek zo goed of er is altijd wel een Maar. Net zoals er geen wedstrijd zo goed is – in welke sport dan ook – of er is altijd wel een Maar te vinden. Sportjournalisten leven daarvan, weet ik uit eigen ervaring. Zoek de Maar en je komt altijd met genoeg stof terug op de redactie om een verhaal van voldoende woorden van te bakken. Succes verzekerd.

Met alle respect voor haar prestaties, want zij was de eerste echte topsporter in Nederlands tafeltennisland en heeft dus heel wat pionierswerk verricht en barrières moeten slechten, maar ik had haar relatie met haar trainer/coach Gerard Bakker graag wat meer uitgediept zien worden. Vooral over dat waar meestal niet over gesproken wordt. Dat wat judocoach Peter Ooms ook wordt verweten met zijn vrouwelijke judoka’s te hebben gedaan. Het komt in het boek over Bettine notabene alleen ter sprake wanneer haar blootreportage in de Playboy van juli 1995, weer als pionier overigens, als eerste Nederlandse sportvrouw ooit in dit mannenblad, aan bod komt.

Verder is het boek vooral een mooi document over wat Bettine haar prestaties zijn geweest en welke hindernissen zij heeft moeten overwinnen, met de tafeltennisbond, tegenstandsters, medespeelsters in de landenteams én niet te vergeten de hindernissen met haarzelf. Haar faalangst en bijbehorende onzekerheden. De schrijver citeert veel uit krantenartikelen, waarin Bettine openlijk over (bijna) alles spreekt en dat is mooi, dat ze zich al die jaren zo kwetsbaar heeft opgesteld.

Toch blijf ik het gevoelsmatig een beetje afstandeljk vinden, met al die citaten uit krantenartikelen. Alje Kamphuis heeft bij haar club Avanti in Hazerswoude veel met haar getraind dus had ik een veel persoonlijker portret verwacht. Een sfeertekening van Hazerswoude aan het begin van het boek deed mijn roman(tische)hart sneller stromen, helaas voor mij wordt het boek daarna voor mijn gevoel vooral een aaneenschakeling van alle praktische zaken die in haar imposante carrière voorbij zijn gekomen. Maar misschien ben ik wel teveel een romanticus, een dromer. Maar dat terzijde.

Het boek eindigt met het behalen van de Europa Cup, met De Treffers uit Klazienaveen in 2002, het laatste kunststukje van deze prachtige sportvrouw. ‘Mama is kampioen’ roept haar zoon. Haar zoon van haar enkele jaren daarvoor overleden man. Voor de buitenwacht zet zij zich over dat verlies heen door haar wilskracht te tonen door binnen enkele weken alweer wedstrijden te spelen.

Dat ze toch enkele weken van de kaart is – verwacht had dat de wereld stil zou staan – is iets wat mijn hart wakker maakt. Ook dat had ik graag nóg iets meer uitgediept willen zien. Bij het behalen van de Europa Cup komen uiteindelijk de tranen en dat vind ik mooi. Want het is niet niks, je liefde van je leven verliezen. Je liefde die zijn zoon nooit heeft gezien. Ga daar maar eens mee om.

Ze laat het vooral zien met prestaties en met terugknokken tegen de pijn en het verdriet. De pijn overwinnen, dat is de remedie en het handelsmerk van de (top)sporter. Maar pijn kun je niet altijd wegmeppen. Ze doet dat wel. Én goed trouwens. Alhoewel gelukkig haar plezier in de sport, haar liefde voor die prachtige technische en tactische supersport, haar ook overeind houdt in zware tijden. Gelukkig maar.

Ben benieuwd hoe het Bettine nu vergaat, in het leven na de eigen sportcarrière. Het dagelijks verkeren in de flow van die prachtige sport (zoals in het boek wordt gezegd), door wat voor dagelijkse dingen van de gewone mensen kun je dat vervangen? Ik weet het niet, want ik ben ook verslaafd aan die flow en kan het ook maar moeilijk redden in de ‘normale’ maatschappij.

Gelukkig kan ik een paar keer per week tafeltennissen in Franeker en met de subtoppers van een eredivisieclub uit Harkstede (Wat zeg ik, een? Dé! Want sinds afgelopen weekend zowel bij de heren als bij de dames eredivisieclub!) en een paar keer hardlopen. Want die flow, die is toch wel fijn hoor. Misschien ga ik wel trainer worden, al vind ik het hoogste bereiken in mijn eigen sportieve prestaties ook nog mooi en heerlijk om na te streven. Zeker nu ik weet dat ik absoluut nog beter kan worden sinds ik een half jaar geleden bij oud-international Anne Vlieg ben gaan trainen.

Wat zou Bettine op dit moment doen, hoe redt zij zich in de normale maatschappij? Ik weet het helaas niet, maar ben zeer benieuwd!

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://johanvogelzang.wordpress.com/2009/12/23/over-heldin-bettine-vriesekoop/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: