Weeralarm sneeuw: ideaal om te hardlopen

Geeft het KNMI een weeralarm over sneeuwbuien af, ga dan de weg op om lekker te gaan hardlopen op de kraakverse sneeuw onder je schoenen en met de frisse sneeuwvlokken op je gezicht: heerlijk! Beeldend kunstenaar Ids Willemsma was het volledig met me eens toen ik vanmiddag over het besneeuwde fietspad vlakbij zijn woning en werkplaats in Easterwierrum rende.

Hij was net zijn oprit sneeuwvrij aan het maken toen hij mij toeriep: “Moai waar om te drave!” Daar moest ik natuurljk instemmend op reageren want ik liep daar echt heerlijk te genieten in die prachtige besneeuwde super-Friese omgeving met boerderijen en slingerende weggetjes en pittoreske dorpen en dorpjes, daar in de gemeente Littenseradiel. Frysker dan Frysk in die (terp)dorpengemeente met prachtige vergezichten over land en lucht is bijna niet mogelijk.


“Jawis”, riep ik, “Hearlik. Fantastisch waar.” “Drave yn de snie fûn ik froeger ek altyd ek altyd moai”, antwoordde hij. “It gefoel dast wol oeren trochgean kinst, hearlik.” De man die vooral bekend is vanwege zijn schaatselfstedentochten op echt Friese (dus van hout) doorlopers. Waar de rest van de wereld zich al decennia op Noren voortbeweegt en het laatste decennium op klapschaatsen, heeft de zestiger zijn elfstedenkruisjes – ook nog in 1997 – op echte Fryske doorlopers verworven.

“Ik haw ek in soad oan hurdrinwedstriden meidien. Mar dat kin net mear fanwege myn gewrichten, dus no fyts ik noch.” Een belangrijke, zo niet de belangrijkste, reden: in zijn tijd waren er nog geen hardloopschoenen met goede demping, zoals tegenwoordig. “Ik haw sels noch wedstriden op sokken draafd. Letter kamen der wol skuon, mar dat wie noch lang net te fergelykje mei hjoed-de-dei.”

Ik verkleumde ondertussen een beetje, stilstaand daar aan de rand van Easterwierrum, wenste Willemsma veel succes met het sneeuwruimen en vervolgde met blij gemoed, want mooi dat er mensen zijn die dat prachtige gevoel van uren hardlopen door de sneeuw ook kennen en waarderen. Ik hoop dat ik er zo lang als mogelijk kan blijven doen en van kan blijven genieten. Oftewel altijd op goede schoenen en ten tweede niet altijd op asfalt lopen. Gras óf sneeuw is veel beter, dat vangt de klap van driemaal je lichaamsgewicht bij elke stap veel zachter en beter op.

Het fietspad bij Easterwierrum kent op dat moment een prachtig fris sneeuwlaagje, ik vind het eigenlijk jammer dat ik in de verte de contouren van Mantgum al zie opdoemen, daar waar mijn broer, zijn vriendin en hun dochtertje wonen. Al ben ik wel blij ze weer te zullen zien, ze zijn net terug van een weekje vakantie. Vanuit Sneek ga ik hardlopend bij ze op bezoek, een afstand van plusminus 14 kilometer, heerlijk om te joggen c.q. rustige lange duurloop zoals dat in hardloopvakjargen heet.

Foto’s en filmpjes van hun vakantie gezien en ondertussen enkele heerlijke – want dat hoort bij winter – beerenburgjes met koffie en slagroom genuttigd en een heerlijke pasta-maaltijd. In het donker ga ik weer terug. Zonder verlichting, met opzet want in het donker zie je juist veel meer dan met verlichting, maar wel met een reflectiehesje zodat fietsers/automobilisten met licht mij wel op tijd zien en zo niet hoeven te botsen.

Want wat is het fantastisch lopen als het in Mantgum sneeuwt en de frisse vlokken landen op mijn gezicht. Vlak buiten Mantgum stopt de sneeuwbui helaas al weer, nu geniet ik van de witte sneeuwwolken met daartussenin een prachtige sterrenhemel. Klein beetje maan, maar wel prachtig licht, een klein beetje licht is in het donker al voldoende, alle huizen en boerderijen onderweg zorgen al voor licht. Ook de trein tussen Leeuwarden en Sneek – die ik onderweg tweemaal zal zien voorbijkomen in de verte – gaat als een gele rups over de landerijen.

De parallelweg langs de provinciale weg is helaas veel te goed geveegd en gestrooid, ik ren gewoon over zwart asfalt. Gelukkig maakt de besneeuwde omgeving veel goed. Dearsum ziet er schitterend pittoresk uit, ook het besneeuwde Mexicaanse restaurant ziet er schitterend uit al is het deze zondagavond rond 20.00 uur wel gesloten. In de verte gloort Sneek al weer, vele lichtje wijzen de weg, flats en lantaarnpalen tonen de finish. Nog even genieten van de heerlijke frisse vrieslucht – het is min 2 zie ik bij een keukenverkoopbedrijf in Scharnegoutum – en de zeker in Scharnegoutum fraai versierde statige huizen en dan ben ik weer in Sneek. De ijsbaan ligt er besneeuwd bij, ben benieuwd wanneer die open zal gaan want ik heb een lidmaatschap en de schaatsbeweging kan mij ook uitermate bekoren, en dan ben ik even later alweer thuis.

Wat is het toch heerlijk om te kunnen genieten van ‘niks’. Van lucht, wind, temperatuur, bevroren water in verschillende vormen en van jezelf, hoe je je erin beweegt, dát je je erin beweegt, dat je er bent, dat je leeft. En niet te vergeten, het douchen daarna en het lekker in warme voetbalsokken en ochtend-, pardon, avond-jas nog even een leuk verhaaltje schrijven en daarna de weekendkrant nog even lezen. Wat kin it libben moai wêze 🙂

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://johanvogelzang.wordpress.com/2009/12/20/weeralarm-sneeuw-ideaal-om-te-hardlopen/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: